Ábreme a porta

Ábreme a porta,
cérrame o postigo
e fáime a cama,
que venho mui frio.

Si venhes mui frio,
vaite en boa hora,
que as portas de casa
non se abren agora.

Érguete, meu ben,
de ese sono vil,
da limosna ô probe,
que che ven pedir.

Baixe a bodega,
denlle pan e viño
a ese probe cego
que anda o seu camiño.

Eu non quero pan
nin tampouco viño,
quero que esa nena
me enseñe o camiño.

Ai, que cego este
de mais fantasía!
Vaite camiñando,
que te espera o día!