Ábreme a porta
Ábreme a porta, cérrame o postigo e fáime a cama, que venho mui frio. Si venhes mui frio, vaite en boa hora, que as portas de casa non se abren agora. Érguete, meu ben, de ese sono vil, da limosna ô probe, que che ven pedir. Baixe a bodega, denlle pan e viño a ese probe cego que anda o seu camiño. Eu non quero pan nin tampouco viño, quero que esa nena me enseñe o camiño. Ai, que cego este de mais fantasía! Vaite camiñando, que te espera o día!